085
مهمان این قسمت برنامه آقای مجتبی جباری بود. شخصیتشون به نظر دوستداشتنی میاومد و شیفتهی مثنوی معنوی بودند(ʘᴗʘ✿)
پیش از این یه کتابی رو در همین چالش معرفی کردم به اسم فوتبال و فلسفه. گویا در این کتاب این قضیه بررسی میشه که هرکدوم از این فیلسوفهای معروف اگه در این زمانه بودند با توجه به نگرششون، طرفدار کدوم تیم فوتبال میشدند :)))) از آقای جباری پرسیده شد که اگه مولانا در این زمانه بود، طرفدار کدوم تیم میشد؟ و آقای جباری گفتند: «بارسلونا!»
در مورد تفاوت مسی و رونالدو هم صحبت شد. داداشم کلا هر چیزی که به نظرش جالبه رو میاد به من میگه. سالها پیش هم اطلاعات مقایسهای خوبی در مورد مسی و رونالدو بهم داده بود. بهم گفت: «مسی یه استعداد فوقالعاده توی فوتباله. یه جورایی نابغهی فوتبال محسوب میشه. ولی رونالدو انسان عادیتریه. هرچیزی هم که الان داره رو مدیون تلاشهای زیاد و پشتکار فوقالعادشه.» از همینجا میشه فهمید که با پشتکار داشتن هم میشه به جاهای بالایی رسید. اما به نظر من وقتی یه استعدادِ فوقالعاده شروع کنه به تلاشِ فوقالعاده، به قلهای میرسه که قبلاً کسی فتحش نکرده و دیگه آدمی که اون استعداد رو نداره و فقط با تلاش سعی میکنه اون جای خالی رو پر کنه، به گرد پاشم نمیرسه :) این قضیه میتونه دردناک باشه. بستگی داره از چه سمتی بهش نگاه کنیم. ولی از اونجایی که زندگی عادلانه نیست، باید این رو هم پذیرفت دیگه. چه میشه کرد؟
احتمالاً میدونید که دویدن تأثیرات خیلی خوبی روی روح و جسم آدم میذاره و به تمرکزش هم بسیار کمک میکنه. هاروکی موراکامی هم دوندهی حرفهای ماراتن بوده. نمیدونم هنوزم هست یا نه :) ولی به نظرم خیلی جالب بود💚
آقای جباری وضعیت فوتبال ایران رو مناسب نمیدونستند. مثلاً به زمینهای بیکیفیت فوتبال ایران اشاره کردند که چقدر به زانوهای بازیکنان آسیب میزنه.
🌲کتابهایی که ازشون اسم برده شد: سرخ سفید مهدی یزدانی خرم، باشگاه مشتزنی چاک پالانیک، بهار برایم کاموا بیاور مریم حسینیان، سوکورو تازاکی بیرنگ و سالهای زیارتش هاروکی موراکامی و وقتی از دویدن صحبت میکنم در چه موردی صحبت میکنم؟ هاروکی موراکامی.
