Glashaus

اپیزود هشتاد و سه

مهمان این قسمت برنامه آقای ناصر فیض بود. نظر خاصی در موردشون نداشتم.

صحبت از این شد که ما بیشترمون از انتقاد گریزانیم. خیلی خوشمون نمیاد که یکی بیاد بهمون پند و اندرز بده یا نصیحتمون کنه. طنز هم یه جورایی میاد انتقاد رو در قالب شوخی بیان می‌کنه. طنز درواقع رفتارهای ناپسند و چیزهای تلخ رو تذکر می‌ده و اونا رو می‌کوبه تو صورتمون. پس طبیعیه که این شوخی‌ها رو هم به راحتی نپذیریم.

طنزپرداز باید یه سری ظرافت‌ها رو در نوشته‌های خودش رعایت کنه. مثلاً باید بدونه چگونه می‌بایست صحبت کنه که هم حرفش رو زده باشه، هم توهین نکرده باشه که به کسی بربخوره. حافظ به این نوع بیان می‌گه رِندی. پس یه طنزپرداز درست حسابی باید رِند هم باشه. در حقیقت باید طوری صحبت کرد که اعتراض آدما رو برانگیخته نکنه و طنزپرداز بتونه دوباره حرف بزنه. چون اگه اعتراض برانگیخته بشه طرف دیگه نمی‌تونه بیاد صحبت کنه :)

یکی از چیزهایی که طنزپردازان می‌تونند ازش برای تأثیرگذاری بیشتر استفاده کنند، دوپهلو بودن هست. به این شکل که ظاهر نوشته رو همه می‌فهمند و نکته‌های پنهانی‌اش رو فقط خواص درک می‌کنند.

سروش صحت آرزو کرد که فرق شوخی رو با توهین بفهمیم و ظرفیت شوخیمون رو بالاتر ببریم⁦←⁠_⁠←⁩

🌲 کتاب‌هایی که ازشون اسم برده شد: فیض‌بوک ناصر فیض، گناه اول ناصر فیض، نزدیک ته خیار ناصر فیض، دست‌هایم را برای تو می‌آورم ناصر فیض، اگر کمونیسم بیاد مظفر ایزگو و سیاه‌مست سایه‌ی تاک مرتضی امیری اسفندقه.