اپیزود هشتاد

مهمان‌های این قسمت برنامه آقایان احسان رضایی و رشید کاکاوند بودند.

در ابتدا برسیم به قسمت جناب رضایی:

در این بخش به نحوه‌ی ورود به دنیای شاهنامه‌خوانی پرداخته شد. شاید خیلیامون دلمون بخواد شاهنامه بخونیم ولی توانش رو نداشته باشیم. چون حقیقت اینه که شاهنامه خوندن ساده نیست، به چند دلیل: اول اینکه به مرور زمان معنای بعضی واژه‌ها تغییر کرده و امروزه ما اون واژه‌ها رو در معناهای دیگری به کار می‌بریم. دوم امروزه بعضی واژه‌های اون زمان دیگه مصطلح نیستند و منسوخ شدند. سوم تلفظ بعضی واژه‌ها امروزه متفاوت شده. مثلاً در گذشته سُخُن به کار می‌رفته و امروزه ما بهش می‌گیم سُخَن. همه‌ی اینا دست به دست هم می‌دن تا ما نتونیم شاهنامه بخونیم. اما دو کتاب معرفی شد که این امر رو برامون خیلی ساده‌تر می‌کنه. مخصوصاً کتاب دومی که تو این بخش معرفی شد رو خیلی دوست داشتم و به نظرم جالب اومد. شبیه جزوه‌های رنگی رنگی بود.(مراجعه بشه به کتاب دومی که معرفی کردم.)

همچنین درباره‌ی این صحبت شد که ما اونطور که شایسته‌اش بوده به شاهنامه نپرداختیم. فیلم و سریال خاصی از روش نساختیم. نمایشنامه‌ی خاصی از روش ننوشتیم. در حالی که اگه این اثر هرجای دنیا بود، خیلی بیشتر از این‌ها بهش اهمیت داده می‌شد. واقعاً ناراحت‌کننده‌ست.

یه چیزی هم به عنوان اطلاعات عمومی بهتون می‌گم: سرو کاشمَر که توی شاهنامه اومده، عمرش خیلی طولانیه و قدیمی‌ترین موجود زنده‌ی ایران محسوب می‌شه. گویا هنوزم وجود داره :) نمی‌دونم آیا تدابیر امنیتی و حفاظتی لازم رو در قبالش انجام می‌دن یا نه...

سپس می‌ریم سراغ قسمت جناب کاکاوند:

سخن درباره‌ی ترانه بود. ترانه‌سرا هنگام سراییدن ترانه به دو چیز باید توجه کنه: اول اینکه ترانه باید موسیقی‌پذیر باشه و دوم اینکه مخاطب عام باید به راحتی حداقل کلیت مطلب رو دریافت کنه.

به شکل مُدوَّن اولین ترانه‌سرایی که به تعریف امروز داریم علی‌اکبر شیداست.

بعدها متوجه شدند که ترانه حتی می‌تونه مردم رو تهییج کنه. چنانکه عارف قزوینی هروقت یه ترانه‌ای رو در مظهر مردم می‌خونده و اجرا می‌کرده، بعدش راهپیمایی راه می‌افتاده.(مربوط به دوران مشروطه)

🌲 کتاب‌هایی که ازشون اسم برده شد: دفتر خسروان(برگزیده‌ی شاهنامه‌ی فردوسی) دکتر سجاد آیدنلو و از چشم سیمرغ(چکیده‌ی رویدادهای شاهنامه) محمدابراهیم محجوب.