اپیزود چهار

مهمان این قسمت برنامه آقای رضا کیانیان بود که من ایشون رو بیشتر با نقش‌های منفی به یاد می‌آوردم ولی توی این برنامه حس بدی ازشون نگرفتم.

یکی از مواردی که بهش اشاره شد این بود که عادت به نوشتن خیلی ارزشمندتر از حرف زدن شفاهیه. چون آدم وقتی می‌نویسه، باید پای حرفش وایسه. باید با دلیل و مستند حرف بزنه و نمی‌تونه بگه که نههههه منظور من این نبود و فلان و بعد حرفشو عوض کنه. چیزی که نوشته، ثبت شده هست و نمی‌شه انکارش کرد. یه دلیل دیگه که نوشتن خیلی مهمه اینه که ممکنه آدم یه ایده‌هایی توی ذهنش داشته باشه که با خودش فکر کنه واااای چقدر خفن و بی‌نقصه ولی همین که اون ایده‌ها رو می‌نویسه، یعنی به عبارتی از خودش جدا می‌کنه، می‌بینه که نه، اونقدرا هم که فکر می‌کرده بی‌نقص نبوده و می‌تونه نقدش کنه.

آقای کیانیان به این پرسش که «چرا باید کتاب بخونیم؟» اینجوری پاسخ داد: به خاطر اینکه بتونیم بیش از یه بار زندگی کنیم. ما وقتی کتاب می‌خونیم، می‌تونیم بارها و بارها به جای شخصیت‌های مختلف زندگی کنیم و کیه که نخواد بیش از یه بار زندگی کنه؟

وقتی آقای کیانیان در مورد پسرش گفت که زمان بچگیاش به دایناسورها خیلی علاقه داشته، یاد بچگیای خودم افتادم :))))) منم عاشق دایناسورها بودم و حتی یادمه ازشون دانشنامه(دایرةالمعارف) می‌خوندم. یکی دیگه از موضوعاتی که خیلی بهش علاقه داشتم، اهرام مصر و فرعون‌ها بودند. اصلا من باید باستان‌شناس می‌شدم. ای بابا، ای بابا :)

🌲کتاب‌هایی که ازشون اسم برده شد: تحلیل بازیگری از رضا کیانیان، این مردم نازنین رضا کیانیان، ابلوموف ایوان گنچاروف و مرشد و مارگاریتای میخائیل بولگاکف.

اسم اون مدل دوربینا که ازشون حرف زدم هم پولاروید بود. از اونجایی که همش یادم می‌ره، اینجا ثبتش کنم :)