هستی بی تفاوت
تازگی ها کنار آدم ها زندگی می کنم بی آنکه واقعا پذیرفته باشمشان!بی آنکه حتی ذره ای دوستشان داشته باشم! می توان گفت: تنها کنار آمده ام! با اینکه بعضی رفتارهایشان چونان مته ای در مغزم فرو می رود و اعصاب و روانم را ب هم می ریزد! بگذریم. تازگی ها فهمیده ام نمی توان همه را دوست داشت و با همه خوب بود چون گاهی دو انسان دقیقا نقطه مقابل همدیگر هستند و وجه شباهتی(حداقل ن ب آن پررنگی)با هم ندارند.اما می توان در کنار همدیگر زندگی کرد؛ آرام، بی دغدغه، ساکت! حتی می توان وانمود کرد ک یک انسان وجود خارجی ندارد! البته تا زمانی ک آزارش دامن گیرمان نشود! :)
