توی این مدتی که توی بلاگفا نبودم، یه چیزی رو خیلی خوب فهمیدم و اون این بوده که یه سری آدما تحت هر شرایطی می‌خوان بیان و نظر بدن. در حالی که اصلاً از حقیقت ماجرای نوشته‌شده خبر ندارند و فقط دیدگاه نویسنده رو درباره‌اش می‌دونند؛ یعنی دقیقاً فقط یک‌طرف قضیه رو.

ما که مخالف آزادی بیان نیستیم. شما بیا و نظرتو بگو. حتی اگه خواستی به اون شخصی که نویسنده محکومش کرده هم بدوبیراه بگو. ولی بعدش از کالبد خودت یه ذره بیا بیرون و ببین نظری که دادی دارای ذره‌ای اعتبار و ارزش هست؟

یه مثال خیلی ساده می‌زنم که مطلب قشنگ جا بیفته. فرض کنید یه نویسنده داریم به اسم X که توی بلاگفا می‌نویسه. ایشون اومده و در مورد شخصی به اسم Y بد گفته[کاری نداریم که چرا. از نظر جناب X، شخص Y محکومه]. بعد یه شخصی به اسم Z که نه سر پیاز بوده و نه ته پیاز هم اومده و Y رو محکوم کرده و بهش بدوبیراه گفته. یعنی به این شکل برای شخص X کامنت گذاشته و Y رو محکوم کرده.

اولاً که جناب Z شما از کجا می‌دونی که آنچه جناب X نوشته همه‌ی حقیقته؟ شاید فقط دیدگاه خودش به ماجرا بوده باشه. دوماً دلیل نمی‌شه به خاطر اینکه X دوستته، ندیده و نشناخته بیای و به یکی که اصلا نمی‌شناسیش بدوبیراه بگی و سوماً شما اگه نظر ندی کسی نمی‌گه که لالی. کلا مردم همیشه در صحنه حتماً توی هر موقعیتی باید بیان و ابراز وجود کنند.

حالا نتیجه‌ی اخلاقی چیه؟ هنوزم کسی جلوتونو نگرفته. می‌تونید هرچی می‌خواهید بیایید و بگید. ولی من جای شما باشم قبلش یه ذره فکر می‌کنم به حرفی که می‌خوام بزنم که دوزار ارزش داشته باشه.

پ.ن: فقط لازم دیدم که این مطلب رو بیام بگم و برم. چون خیلی داشتم دور و برم و توی وب‌های اطراف اینو می‌دیدم. یه سری چیزا رو باید یاد بگیریم دیگه. شورشو درآوردیم.