وقتی در میانِ جمعِ کثیر زندگی می‌کنم، همان‌گونه زندگی می‌کنم که آن‌ جمعِ کثیر، و آن‌گونه نمی‌اندیشم که درواقع می‌اندیشم؛ پس از مدت زمانی همیشه به نظرم می‌رسد که آنها می‌خواهند مرا از خودم برانند و روحم را از من بدزدند. فقط با ترک جمع و رفتن به دنبال خلوت تنهایی است که فرد می‌تواند «آن خویشتنِ والاترش» را کشف کند. طبق نظر نیچه تعامل با دیگران فقط گهگدار می‌تواند خوب و مفید باشد، اما آن هم باز به شرطی که پس از آن بتواند آسوده‌خاطر به آغوش خلوت خویش بازگردد.

فلسفه‌ی تنهایی، لارس اسونسن