وضعیت روحی روانی من این روزها به این صورته:

من وقتایی که یه روز خونه موندم: آخیش چقدر همه‌چی خوبه. هیچ خری مزاحمم نمی‌شه و کسی اعصابم رو به هم نمی‌ریزه. کاش تا ابد خونه بمونم.

همچنان من وقتی یه روز توی خونه موندم: ای بابا، پوسیدم دیگه توی این خونه. پاشم برم بیرون.

وقتی یک ساعته که بیرونم: خب که چی؟ این اسکولا بیرون چیکار می‌کنند؟ خسته شدم. دیگه برم خونه.

و این چرخه ادامه دارد...