از نظر آرتور شوپنهاور _ نیای بدبین اگزیستانسیالیسم _ واقعیت زیربنایی دنیا به طور مستقیم از طریق تجربه‌ی جسمانی میل بازنمایی می‌شود. به عبارت دیگر، زندگی چیزی جز خواستن، تلاش کردن و آرزو نیست. اگر زندگی یک آرزوی دائمی باشد، در این صورت هیچ یک از امیال ما به شکلی بادوام ارضا نخواهد شد؛ وقتی که میلی فرونشانده می‌شود، میل دیگری سربرمی‌آورد و همه‌ی امور را تحت‌الشعاع خود قرار می‌دهد. شادی(یک فرصت زودگذر از جانبِ میل) همیشه در شُرُف وقوع است. به محض اینکه شادی فرا می‌رسد، میل جدیدی خود را نشان می‌دهد. به گفته‌ی شوپنهاور، به دلیل میل بی‌وقفه‌ای که در ما سیلان دارد، چنین مقدر شده است که بیشتر اوقات رنج ببریم. ما با دو گزینه‌ی ناخوشایند رو به رو هستیم: دردِ اینکه تاکنون نتوانسته‌ایم میلی را ارضا کنیم یا ملالِ ناشی از اینکه هنوز میلی نداریم که در پی ارضایش باشیم.

کتاب روانشناسی ملال جیمز دانکرت و جان دی. ایستوود