دوست داشتن یه سری آدما دست ما نیست. مثل قندی که توی استکان چای حل می‌شه، یه سریا به قلب آدم نفوذ می‌کنند و توش حل می‌شن. و بعدِ اون ذره ذره‌ی قلبت لبخند می‌زنه :) کاریش نمی‌شه کرد. الکی دست و پا نزن. دوست داشتن یه آدم با تموم سختی‌هایی که داره، خیلی بهتر از اینه که اجازه بدی قلبت خونه‌ی نفرت بشه. اگر بخوام برات آرزویی بکنم، اون اینه که دوست داشتن عمیق یک نفر رو تجربه کنی و یاد بگیری بابت مهری که بهش داری، توقعی ازش نداشته باشی. بعدِ این قضیه می‌تونی قد کشیدن روحت رو تماشا کنی. تو یه وجود روشن می‌شی که توی قلبش شکوفه‌زدن رو تجربه کرده. تو سبز می‌شی و جوونه می‌زنی. و رنگ‌ها برای تو شدت پیدا می‌کنند: آسمون آبی‌تر می‌شه، درخت‌ها سبزتر و پرتقال نارنجی‌تر. آره عزیز من، دوست داشته باش و از هیچی نترس🧡