کامنت‌های پست قبلی که برش داشتم، نه شایسته من بود و نه مخاطبین وبم. به همین دلیل حذف شدند. هرکسی که می‌خواد به دشمنی و بددهنی ادامه بده، خودش مختاره. من چنین آدمی نیستم. دیروز یاد گرفتم که صحبت کردن با یه سری آدما در شأن من نیست، حتی یه هم‌صحبتی ساده. شاید یه سریا بتونن فحش‌های رکیک رو مثل نقل و نبات به زبونشون بیارن. من نمی‌تونم. بعدش عذاب وجدان می‌گیرم و احساس می‌کنم روحم تیره و کدر شده. من حداقل سعی می‌کنم اگه با یه نفر مشکل دارم، خودشو مورد هدف قرار بدم نه خانواده‌اش رو. کسی که خانواده رو فحش می‌ده، به نظر من ترسو و ناتوانه. به هرحال کشش ندم:

"من نیکِ تو خواهم و تو خواهی بدِ من

تو نیک نبینی و به من بد نرسد."

والسلام