یه تیکه از یکی از حال‌نگارهای قدیمی‌ام رو پیدا کردم که نوشته بودم:

دیگه زیاد صحبت نمی‌کنم. نه که زیاد صحبت نکنم. با کاغذام خیلی حرف می‌زنم، اما با آدما نه! کاغذام خود واقعی‌ام رو می‌بینند، می‌شنوند، حسش می‌کنند. مثل یه آینه خودم رو دوباره بهم نشون می‌دن، بدون اینکه قضاوتم کنند. پس اونا دوستای بهتری‌اند :)