Glashaus

داشتم به این فکر می‌کردم که ما هرچقدرم دور بشیم از وطن، بازم قلبمون همینجا می‌مونه❤️ بازم اگه ورزش‌دوست باشیم، تو دوره المپیک حواسمون به اون ایرانیه هست. اگه ببره خوشحال می‌شیم و اگه ببازه ناراحت. و این اصلا به این ربطی نداره که کجای دنیا باشیم. همین که خودمون رو ایرانی بدونیم کافیه تا با هر خبر مرتبطی به ایران بازم نگران دوستا و خانواده‌مون بشیم. ما آهنگ‌ها و فیلمای ایرانی رو دنبال می‌کنیم. حتی اگه به صورت منظم این اتفاق نیفته. این یعنی پیوند ما با ایران و با زبان پارسی هیچوقت قطع نمی‌شه :) چون انگار وقتی توی یه جامعه خارجی قرار می‌گیریم، بیشتر می‌فهمیم که ایرانی هستیم و گویی هویت ما باهاش گره خورده. اینو در مورد افرادی می‌گم که بالای چهارده پونزده سالشونه و همه این سال‌ها رو توی ایران سپری کردند. قبل از اون سن فکر نمی‌کنم اون بچه درکی از این چیزها داشته باشه. البته غیر ممکن نیست اما کم پیش میاد.

خلاصه می‌‌خواستم بگم دیدن این چیزها از کسانی که به نظر می‌رسه هیچ مهری به وطن ندارند قشنگه :) اتفاقاً اونا مهر عمیق‌تری به ایران دارند تا اونایی که خیلی ادعاش رو دارند و همش ادا درمیارن. کلا یکی از بخش‌های اصالت داشتن اینه که آدم ریشه خودش رو فراموش نکنه، حالا هرجایی که می‌خواد باشه :)