امروز توی راه داشتم به این فکر می‌کردم که آدم عاشق چجوری می‌تونه باشه؟ و به این نتیجه رسیدم کسی که واقعاً عاشقه، هیچوقت نمی‌تونه به کسی که یه زمانی خیلی خیلی دوسش داشته، حتی تو خلوت خودش بگه: بی‌لیاقت! عاشق نمی‌تونه معشوق رو بی‌لیاقت ببینه. نمی‌تونه حتی تو خلوت خودش بگه ارزششو نداشت. فلان بود، بیسار بود. نمی‌تونه معشوق رو پست و پایین ببینه. آدم عاشق بی‌اندازه مهربانه. مهرطلب نیست‌ها، مهربانه :) و از مهری که به معشوق می‌ده پشیمون نمی‌شه. حتی اگه معشوق واقعاً قدرش رو ندونه. درواقع همین چیزهای به ظاهر کوچیکه که عشق رو عشق می‌کنه.

آدما با بی‌لیاقت نامیدن معشوق و مدام تکرار کردنش، اون حس و حال رو به مرور از دست می‌دن.

پس الان متوجه می‌شید که عشقی واقعاً وجود نداره تو این دوره زمونه؟ :) خب دیگه، وقت خواب رسیده. بخوابیم.

شب به خیر🌕💫