همهٔ ما توی قطار خاصی هستیم. تا به مقصد برسیم، توی ایستگاه‌های مختلف، آدم‌های گوناگونی سوار قطار ما می‌شن و به ما نزدیک. اما هیچ تضمینی وجود نداره که تا ایستگاه آخر با ما باشند. شاید فقط یه ایستگاه کوتاه، دو تا ایستگاه کوتاه یا حتی تا ایستگاه یکی مونده به آخر همراه ما باشند. حالا این پرسش پیش میاد که اگه این آمدن‌ها دائمی نیست، آیا این دیدارها بی‌فایده‌ست؟ باید بگم که نه! آدما میان و تو ازشون رنگ می‌گیری :) مسیر زندگی و تفکرت حتی ممکنه عوض بشه و فصل جدیدی از زندگی تو بعد از این دیدارها آغاز می‌شه... به نظرم این پدیدهٔ جالبیه...