والدینِ کودک!
هیچوقت بچههاتون رو تحقیر نکنید. طوری رفتار نکنید که انگار یه آشغال به درد نخور هستند. نشون ندید که چقدر ازشون ناامیدید. همهٔ اینا به طرز عجیبی روشون تأثیر منفی میذاره. بچه اشتباه میکنه، همونطور که شما به عنوان پدر و مادر اشتباه میکنید. چرا جوری رفتار میکنید انگار همهچیز نابخشودنیه؟ انگار فرشته داستان شمایید و فرزندتون اهریمن!
وقتی نگاه شما به فرزندتون یه آدم بیعرضهست، وقتی همش بهش سرکوفت میزنید و دائما دستاوردهاش رو با دیگران مقایسه میکنید، وقتی مدام بهش احساس ناکافی بودن میدید، انتظار پیشرفت آنچنانیای هم ازش نداشته باشید. اتفاقاً به این فکر کنید که این بچه دیگه به حرف شما گوش نخواهد داد. چون از غر زدنهاتون خسته شده. به این فکر کنید که برای به دست آوردن محبتی که از شما نمیگیره، جذب یه سری آدم دیگه میشه که ممکنه خطرناک باشند.
شما نمیتونید کسی که به درس علاقه نداره رو به زور پای کتاب بنشونید. نمیتونید آیندهای رو براش انتخاب کنید که آرزوی محققنشدهٔ کودک درونتونه. چرا از "نتونستن" حرف میزنم؟ با وجود اینکه میدونم خیلیا برای انتخاب رشته دبیرستانشون حتی نظر تحمیلشدهٔ والدین رو در نظر میگیرند؟ چون حتی اگه این بچه اونقدر حرفگوشکن و توسریخور بود که به حرف شما گوش کرد و طبق آرزوهای شما زندگیاش رو ساخت، خودش رو از درون کشته. پس شما موفق نشدید. چون یه آدم افسرده و بیمار رو به جامعه تحویل دادید. شما صد در صد باختید. چون آدمی رو تربیت کردید که زیر پوستهٔ فریبای موفقیتها و دستاوردهای بزرگش، یه وجود مچالهشده و پوکه. شاید اون میتونست به جای یه پزشک معمولی، یه آشپز فوقالعاده باشه. شاید میتونست به جای یه وکیل بیاعصاب، یه فروشندهٔ حرفهای باشه.
بهترین کار رو والدینی میکنند که تذکراتشون رو خیلی منطقی به اون فرزند میدن ولی در نهایت اجازه میدن خودش تصمیم بگیره و مسئولیت تصمیمش رو هم خودش بپذیره. بچههایی که چنین والدینی تربیت میکنند، معمولاً آدمهایی هستند که شخصیت مستقلی دارند و مسئولیتپذیرند.
خلاصه ته حرفم اینه که به فرزندانتون احساس گناه ندید. خودشون و تصمیمشون رو به رسمیت بشناسید و دست از سرزنش کردنشون بردارید. بچههای این دوره زمونه با توجه به چیزهایی که دور و بر خودم دیدم، اگه بهشون پر و بال داده بشه، بسیار دید درست و شناخت درستی از خودشون و تواناییهاشون دارند و آینده رو تا حد زیادی درست میتونن برای خودشون ببینند. یعنی میدونن چی میخوان از زندگی. فقط به اندکی درک و همدلی شما نیاز دارند :) باهاشون دوست باشید. وگرنه یکی دیگه میاد باهاشون دوست میشه و اونا رو به سمت خودش میکشه :)))) نمیخوام حس مادرشوهر به عروس رو بهتون بدم ولی در کل اگه بچهتون براتون مهمه، باید بتونید براش آدم امنی باشید. باید دوستش باشید :)
فعلا خداحافظ
