Glashaus

شنیدین می‌گن دوست داشتن آدما رو عوض می‌کنه؟

این موضوع واقعاً پدیدهٔ جالبیه :]

دوست داشتن می‌تونه باعث شه آدم مغرور، غرورش رو کنار بذاره

آدم لجباز، کوتاه بیاد

آدم بداخلاق پر بشه از مِهر💕

آدم خسیس با میل و رضایت قلبی‌اش وسایلش رو به کسی که دوسش داره بده

این به نظر من پدیدهٔ جالبیه و همچین چیزی رو خودم تجربه کردم

چرا گفتم دوست داشتن و نه عشق؟!

به همون دلیلی که به نظر من اسم هر احساسی رو نمی‌شه عشق گذاشت. حتی هر دوست داشتنی عشق نیست. من که توی این بیست و چندسال زندگی‌ام عشقی ندیدم. یعنی احساس اونقدر نابی که نامیرا باشه. نه در مورد خودم و نه در مورد دیگران. حتی اونایی که می‌گفتن خیلی دوسم دارند.

نه جانم! آدمی‌زاد خیلی زود همه‌چیز رو فراموش می‌کنه، البته شاید هم خیلی دیر. ولی بالاخره از یاد می‌بره. توی این دوره زمونه هرکس نهایتاً هنر کنه عاشق خودش باشه که اونم خیلیا اینجوری نیستند. دلیلش هم اینه که: عشق آسان ندارد!

و آدما طبیعتاً دنبال اذیت کردن خودشون نیستند. بعد از اندکی اذیت شدن، بی‌خیال همه‌چیز می‌شن. دقیقاً همینجاست که می‌شه شدت تاب‌آوری یه آدم رو سنجید. امروزه تاب و توان آدما کمتر شده... خیلی کمتر...

خلاصه که هرجا می‌شنوم می‌گن: فلانی و فلانی عاشق همدیگه‌ان یا همچین چیزایی، یه لبخند می‌زنم و می‌گم: حتماً همینطوره، خوشبخت بشن! :] دیگه بحث کردن نداره این مسئله :))) من باور ندارم که این احساس عشق باشه. حالا شاید یکی دیگه باور داشته باشه که خب مشکلی نیست :)))))

حتی به نظر من دوست داشتن خیلی زیاد با عشق یکی نیست. عشق اصلا توی یه مرحلهٔ دیگه‌ایه. از خیلی فیلترها باید بگذری تا بشه اسمت رو "عاشق" و "دلباخته" گذاشت. و مرحلهٔ آخر عشق، فنا هست. اسم این آدم‌هایی که خودکشی می‌کنند رو هم عاشق نذارید خواهشاً. فنا شدن به معنای خودکشی نیست! بلکه به این معناست که عاشق گویی در وجود معشوق حل می‌شه و دیگه خودی وجود نخواهد داشت. این خیلی ترسناکه از دیدگاه من :)))) به نظر شما چندنفر به این مرحله می‌رسند؟!

عشق مثل یه آتیش می‌مونه که باعث می‌شه آدم خام پخته بشه، جا بیفته. البته اگر بلد باشه چجوری با این آتیش رفتار کنه که اونم خیلیا بلد نیستن :)))))))

آدم پخته داد و بیداد نمی‌کنه، جیغ و هوار راه نمی‌اندازه، از کوره در نمی‌ره. الان شما ببینید چند نفر اینجوری‌اند واقعاً؟! آدم پخته غر نمی‌زنه، مدام از زمین و زمان شکایت نمی‌کنه چون انسان پذیرایی هست. آدم پخته وسیعه. کنارش که می‌شینی آروم می‌شی چون دریای درونش رو حس می‌کنی، دل بزرگش رو حس می‌کنی🌊

خلاصه که انتظارتون رو از عشق ببرید بالا عزیزان. این احساسات قشنگ، شاید دوست داشتن باشه ولی به احتمال 99 درصد عشق نیست :]❤️ و به این راحتی به کسی نگید: "عاشقتم". چی توی خودتون دیدید که خودتون رو "عاشق" می‌دونید؟ تا چه حد حاضرید از خودتون برای کسی که "معشوق" می‌نامیدش بگذرید و تهش با خودتون نگید: چرا همش من باید برم جلو؟ چرا همش من؟!

اصلا همین پرسش، گویای همه‌چیز هست. عشق یه جور معامله نیست که قرارداد بسته باشید و دو دوتا چهارتا کنید با خودتون که صد و یک‌بار من رفتم جلو ولی اون یه بار هم نیومد! شاید با خودتون بگید خب اینجوری که نمی‌شه! من احساس می‌کنم دارم تحقیر می‌شم! برنمی‌تابم! باید بگم خب عزیزان مگه کسی شما رو مجبور کرده بود که عاشق باشید؟ ولی وقتی اسم خودتونو می‌ذارید "عاشق"، این چیزارم باید بپذیرید دیگه.

در پایان باید بگم من چنین عشقی رو هیچوقت توی قلبم تجربه نکردم و همچنین آدم پخته‌ای هم نیستم :)))))) اینا رو گفتم که از لحن من اینطور برداشت نکنید که خودم رو خیلی خوب و همه‌چیز تموم تو این مسئله می‌بینم...

فعلاً خداحافظ