احترام از آنِ کیست؟
مسئله اینه که من به کسی احترام میذارم که قابل احترام باشه.
قابل احترام نزد من به چه معناست؟ یعنی متقابلا به من احترام بذاره و بیشعوریش به من ثابت نشده باشه[گمان نکنید که میتونید بیشعور باشید و من نفهمم. ذره ای بیشعور باشید من متوجه میشم]
کسی که انتظار دریافت احترام از سوی من رو داره، باید شایستگیش رو هم داشته باشه.
من مادر ترزا نیستم که با همه خوب باشم و خب دلیلی هم نداره :)
اما اینم بگم که آدما در برخورد اول با من کاملا سفیدند. یعنی پیش فرض من اینه که همه قابل احترام هستند مگر اینکه خودشون خلافش رو ثابت کنند، خودشون رنگشون رو از دید من تغییر بدن.
در فرجام اگه نزد من هیچ احترامی ندارید، مقصر خودتونید :)
