این جامعه واقعاً جای وحشتناکی شده و متاسفانه هرچی صاف و ساده‌تر باشید، بیشتر مورد آزار قرار می‌گیرید. من به راستی برای این وضعیت متاسفم. نه اینکه بخوام معذرت‌خواهی کنم، بلکه نگاه تأسف‌بار و ناامیدکننده‌ای بهش دارم. حتی بابت اینکه این دیدگاه رو پیدا کردم خیلی غمگینم اما حقیقت‌های زندگی تلخن دیگه :)

در مورد مسائل گوناگونی احساس ناامنی می‌کنم. انگار که یه سری آدم در پی آزار رسوندن به تو باشند بدون اینکه تو بخوای بهشون آسیب برسونی. انگار که مورد حمله قرار گرفته باشی. خیلی حس بدیه. کسی می‌دونه ریشهٔ این احساسات چی میتونه باشه؟ و چطور میشه ازشون خلاص شد؟ :)