تهِ تهِ استیصال
بگذار قشنگ به بنبست بخوری، خوب ناامید شوی و به قدر کفایت به استیصال برسی؛
تازه میفهمی چقدر قدرت داری و تا چه اندازه جسور هستی! تازه میفهمی قادری حتی در دل بنبست هم راه باز کنی و از دل عمیقترین بخشهای اقیانوس، خودت را به ساحل برسانی.
بگذار زمین بخوری و کسی نباشد دستانت را بگیرد و تو را از زمین بلند کند، تازه میفهمی چطور باید بدون نیاز به یاری آدمها بلند شد و جوری ایستاد که احتمال افتادنت صفر باشد! تازه میفهمی چقدر میتوان به سختیهای جهان پیروز شد و مشکلات لاینحل و مسائل دشوار را حل کرد.
بگذار خوب به ته خط برسی؛ به تو میگویم چطور میتوانی فقط با تکیه به باورها و تواناییهای وجود خودت، از نو شروع کنی و به بهترین شکل ممکن به مقصدهای خوب برسی.
باید خوب ناامید شوی تا در تاریکیهای یاس، روزنههای کوچک امید را پیدا کنی... باید خوب از همه چیز و همهکس قطع امید کنی و باید باورت بشود که به جز خودت هیچکس را برای ادامه نداری...
✍ #نرگس_صرافیان_طوفان
📚 @audiobo0ok
پ.ن: اگه واقعاً بخوای ادامه بدی، راهش رو پیدا میکنی :) این خانوم صرافیان بیشتر وقتا حرفای حقی میزنه. نوشتههاش طوریه که انگار از دل مردم درمیاد و برای همین خیلی میشه باهاش ارتباط برقرار کرد. امشب هم که اینو ازش خوندم، با خودم گفتم دقیقاً همینطوره. منم به این موضوع فکر کرده بودم و یادم اومد هروقت که به ته استیصال رسیدم و امیدم رو از آدما و اومدن نجاتدهنده بریدم، فهمیدم چقدر میتونم شگفتانگیز باشم✨❤️ خلاصه ناامید شدن همیشه هم بد نیست :)
