وجودِ روشن
نوای موسیقی های بی کلامی که پی در پی همه فضای اتاقم رو پر میکنه شده چاشنی این لحظه هام...
شاید موسیقی همون چیزی باشه که نذاره حوصله ات سر بره و در عین حال بتونی کارهات رو هم انجام بدی. خوشحالم که اینو دریافتم. هرچقدر بیشتر ازت بدونم، بیشتر میتونم کمکت کنم :)
میدونم که غرق شدی تو فکرات و دلهره سرتاسر وجودت رو در برگرفته. داری به این می اندیشی که میتونی؟ یعنی باز هم میتونی؟ انگار که دیرت شده باشه...
نمیخوام سرزنشت کنم و اگه منم مثل همه اونایی که ناامیدت کردند باشم، اگه مثل صدای درونی خودت باشم که میگه _نمیتونی_، خیلی روشن و لجباز میگه _نمیتونی_، دیگه چه فرقی خواهم داشت با بقیه برای تو؟
اگه من تنها کسی تو جهان باشم که باورت داره چی؟ اونوقت آیا دستاتو بهم میدی؟ میای با هم قدم بزنیم؟ میای با هم قهوه بخوریم؟
اگه من تنها کسی باشم که دوستت داره، اشکاتو از رو گونه هات پاک میکنی؟ دستتو میذاری رو زانوهات؟ بلند میشی؟
من دریافتم که مهر درونی تو بیشتر از همه سزاوار خودته. دوست داشتن خودت، از هر عشقی توی دنیا زیباتره. به دید من حتی زیباترین تجلیِ مِهره...
تو تا وقتی خودت رو دوست نداشته باشی، قابلیت های جالب وجودیت رو هم نمیتونی ببینی... همون چیزهای فریبای روشن رو...
و گمان میکنی که وجود تو روشن نیست؟
و پروانه های وجودت تند تند پرواز نمی کنند؟
و شکوفه های بهاری درونت به وقت گلریزان درخت ها نمایان نمیشن؟
اینطور می اندیشی که ملودی های زندگانی در تو نیست؟
چه بیهوده نگرانی زیباترینم... چه بیهوده...
"هیچ چیز ارزش اینهمه غصه خوردن را ندارد."
اگه گاهی از یاد بردی، به یادت میارم که چقدر دوستت دارم❤️
شبت روشن
